Hopp til hovedinnhold
(SYNNE ØVERLAND KNUDSEN/JANSEN PLATEPRODUKSJON)

♫ Daniel Kvammen = En dose Kanye blandet med Håkan Hellström?

(SYNNE ØVERLAND KNUDSEN/JANSEN PLATEPRODUKSJON)

Etter å ha sniklyttet til Fremad i alle retninga den siste tiden må vi i likhet med resten av musikk-Norge konkludere med at Daniel Kvammen har gitt ut et sabla fint debutalbum. 26-åringen fra Geilo beviser at han har langt mer å by på enn den dritfine singelen «Du fortenar ein som meg», og blir garantert en viktig mann for norsk musikk de kommende årene.

Se opp for Spellemann, dialektpriser, «årets beste album»-kåringer og alt det der. 

Platen er ute i alle kanaler i dag, og vi ba Daniel om å brekke ned Fremad i alle retninga – låt for låt. Se hva han forteller oss om debuten via e-post under. 
 

1. «Satelitt»
– Ei slags bokstøtte og eit ideologisk rammeverk for plata, om du vil. Ein trengte å kjenne litt på universets «vastness» før skiten traff vifta på riktig, tenkte eg.
2. «Daue Fugla»
– Eg er utrulig glad i denne låta. Syns det er ei lita popperle. Kanskje er det berre fordi den er så satans straight to the bone? Ein rett fram kjærleikslåt på tre minutt. Det er ikkje det enklaste å få til. Sjelden eg skryter så grådig av meg sjølv, men eg syns teksten og arrangementet i lag blir til noko heilt spesielt her. Mad props til David Wallumrød på tangenar, han gjør heilt enorme saker.
3. «Du Fortenar ein som meg»
– Tanken var å ta ein dose Kanye og blande det med ein dose Håkan. Galskapen, usikkerheten og overmotet; ein slags personlig treenighet, der altså. Er det noko meir å si? Låta har jo fått breiare nedslagsfelt enn Holmenkollen. Heilt vilt feitt at folk setter så pris på den.

4. «Klokkespel»
– Rotnorsk låtskrivartradisjon svøpt i synthveldets vugge, Daft Punk møtar hallingviser, eller noko slikt. Lyden av framtida. Forøvrig ein av mine personlige favorittar. Ein monoton affære, på best mogeleg måte. 
5. «Augu»
– Prøvde å formidle ein eller anna form avmakt. Veit ikkje om kjem på nokon anna ekvivalent enn «Hjernen er alene», sjølv om den opererar på ein heilt anna vibb. Der «Hjernen er alene» formidlar angsten, formidlar denna låta apatien. Igjen ein personlig favoritt. Me er også heilt klart inne i platas hippaste parti med Daniel Lanois vibbar på støygitarar i bakgrunn og svevande synthar.

Fortsetter under


ØYA-HUNK BACKSTAGE I 2014 (INSTAGRAM.COM/DANIELKVAMMEN)

6. «Karmafaen»
– Platas yngste alibi, i alle fall språklig. Eit slags ukontrollert følelsesmessig utbrudd. Ville ha noko forfriskande, lite beherska vibes inn i denna miksen også. Hadde blitt så sjukt dølt om alt skulle væra så jævlig vurdert. Forøvrig Kaja Gunnufsen si favorittlåt på plata. Go figure, hence refrenget.
7. «Ingen Vega Utanom»  
– Første singelen eg ga ut. Kva skal ein si om denna? I all ydmykheit; eg har jo fått inntrykk av at denna låta har bevega folk mykje. Eg har brukt nokon minutter å tenke på kvifor det er slik. Kanskje det ikkje eksisterte ei slik låt i den norske sangboka? Kjærleik mellom menn, uttrykt i all sin premature maskuline galskap. Syns det er ein veldig fin låt. 

8. «Drauma»
– No entrar me feelgod-delen av plata her. Thom Hell på fantastisk karakteristisk kor. Bendik Hovik Kjellsberg, frå blant anna Pantha du prince og Marit Larsen, på trommer. Sabla fornøgd med bridgen her. Jævla hardcore utvikling i akkordane og koret. Killer refreng. Ein slags meditasjon imellom «ko om?»/«til helvete med alt»!
9. «Rykte Si»
– Springsteen møter ABBA. Martin Horntveth, som i hovedsak speller trommer på denna plata, får endelig utrykk for Bruce-kjærleiken sin. Nokon heilt sinnssvakt heavy trommebrekk her. Låta er jo på mange måtar ei slags humorlåt om jakta på ei høgare meining. Reff tekstlinjer som «rykte si det finns ein anna dimensjon der eg bli opphøgd i den eg er» og «eg ligg her å les Donald Duck og Nietzsche».

Fortsetter under


<3 (INSTAGRAM.COM/DANIELKVAMMEN)

10. «Slik Skulle Eg Likt Å Bli»
– Eit lite personlig manifest om det heile. Merkelig korleis det mest skjellsettande kjem ut av det blå. Trur denna tok meg ti minutt å skrive. Veldig, veldig stolt av denna låta.
11. «Fremad i Alle Retninga»
– Nullpunktet for plata. Der albumet startar heilt ute i det abstrakte, så ender den på ein konkret skildring av utbrytartrang etter ein oppvekst på bygda. Er relativt hard mot bygdetilværa her, men gjør forhåpentligvis opp for det på slutten av låta. Even Ormestad pleide og lene seg tilbake når me høyrte den og si «denne låta, den er som Faurés rekviem, Daniel! Det vakreste på hele plata!»

Nyeste saker fra 730.no

Les mer